COLUMN LÈSTE RIPPUTTIESSIE VAN ÔÔZE KEES.

(naommus ERKA de woensdag vurrum veurgeleejzun…)

Zwaantjes ôôze Kees is vandaog vurtlèst en dah vink niej leujtug!

Wak gewort’èm en bugreejpunnèm, eettie al zun koorun opgezeet.

Ammul goettenwel, mar dan ist surriejeus en gaottie dunnort op!

Nouw stonnie zon vier jaor vur ôôs te zwaaijun en te gubbaorruh,

En wèmmuh vannum guljirt wah notjus zèn en puntjus durraagtur.

Nogallis schoottie uit zun slof amme die puntjus wirris vurgaattuh.

Tot ergurnis liepput mjistal niej op, mar foeturruh konnie dan wel!  

Reejdulluk rap ljirdun we zun nuuwe arrangementen, som traogur. 

Aalteit, ammut niej kunnuh, schreejf iejjut guwwôn opnuuw uit!

Nouw gaottie weg, weij mottuh weijjur meej Nannie, tzalwel gaon.

En wemmunnum toen meej muzziek ingaolt, dus vinnik dawwum wok

Nouw, meej muzziek mottuh uijtluijjuh, uitzienguh, uitzwaajjuh.

Kik wemmuh dus un lietje van ôôs un bietje oppum ‘èrschreejvuh.

Ommum daormeej te bedaankuh, te jirruh, ut beste te weinsuh!

Oopulluk ziemmun nog wellis trug mar tog, jil veul bedankt Kees,

Reejjuh dammuh nouw, dah lietje, ongeripputteert, gaon zienguh!

Tottatwirris, ‘ouwdoe!

ERKA (EN DE REST VANT KOOR!),

Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.

 

Zwaantjes, onze Kees is vandaag voor ’t laatst en dat vind ik niet leuk!

Wat ik gehoord en begrepen heb, heeft-ie al z’n koren opgezegd.

Allemaal goed en wel maar dan is ’t serieus en gaat hij d’n hort op…

Nou stond hij zo’n vier jaar voor ons, te zwaaien en te gebaren.

En we hebben van hem geleerd wat nootjes zijn en puntjes er achter…

Nog al eens schoot-ie uit z’n slof als we die puntjes weer eens vergaten,

Tot ergernis liep het meestal niet op, maar foeteren kon hij dan wel!

Redelijk rap leerden we zijn nieuwe arrangementen, soms trager.

Altijd, als we het niet konden, schreef hij ’t gewoon opnieuw uit!

Nu gaat hij weg, wij moeten verder met Nanny, ’t zal wel gaan.

En, we hebben ‘m toen met muziek ingehaald, dus vind ik dat we ‘m ook

Nu met muziek moeten uitluiden, uitzingen, uitzwaaien.

Kijk, we hebben dus ’n liedje van ons ’n beetje op hem herschreven.

Om hem daarmee te bedanken, te eren, het beste te wensen.

Och hopelijk zien we ‘m nog wel ‘s terug, maar toch heel erg bedankt Kees!

Reden dat we nu, dat liedje, niet gerepeteerd, gaan zingen!

Tot de volgende keer,

ERKA (en de rest van ’t koor),

Houdoe!