COLUMN.31.12.2018.

Torzjieneel:

Zwaontjes, plotsulling, injis, vurschrikkun, te gaaw…

Want tis égt schrikkun wor, agge zon burrigt krijt.

Allumaol wiessun we dat niessoow goet gieng meej Dré,

Niemant aar tog vurwaagt dat zoow gaaw zouw gaon.

En nouw gaommunnum missun, zun greinzunde woggun,

Nun schitturring in diej woggun, zun kugje attie

Tussuddeur aondagt wouw of oew ergus op attendeerde.

Regttuittart reageerdunnie zonder op te wullen vallun.

Aalteit aonweejzug, aalteit allert op kleijne diengustus.

Nouw voelde dat prikske in oewe rug niemmer, nao

En/of veur un opmerking, zagjus, aagtur oewwe rug…

Nouw mot zun fummielie aljin weijjur, dawwor moeijluk.

Kik daor is ut gemis grwottur dan beij ôôs, dieppur!

Oôze opdraagt ist ommur te zèn vur Annie, zun vrouw,

Opregtte steun te zèn, asse wir naort kôôr komt, strak.

Reejkun mar dasse dah dán nwôddug eet…..

Tottatwirris,

ERKA.

Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.

 

Vertaling:

Zwaantjes, plotseling, ineens, verschrikkelijk, te vlug…

Want ‘t is écht schrikken hoor, als je zo’n bericht krijgt.

Allemaal wisten we dat ‘t niet zo goed ging met Dré,

Niemand had echter verwacht dat ‘t zo snel zou gaan.

En nu gaan we ‘m missen, z’n grijnzende ogen,

N’n schittering in die ogen, z’n kuchje als hij

Tussendoor aandacht wilde of je ergens op attendeerde.

Recht uit ‘t hart reageerde hij zonder op te willen vallen.

Altijd aanwezig, altijd alert op van die kleine dingetjes.

Nu voel je straks dat prikje in je rug niet meer, na

En/of voor ’n opmerking, zachtjes, achter je rug…

Nu moet zijn familie alleen verder, dat wordt moeilijk.

Kijk, dáár is het gemis groter dan bij ons, dieper!

Onze opdracht is’t om er te zijn voor Annie, z’n vrouw.,

Oprechte steun zijn als ze weer naar ’t koor komt, straks.

Reken maar dat ze dat dan nodig heeft…..

Tot de volgende keer,

ERKA.